CALL MEDADY.

เราทุกคนล้วนอยู่ตัวคนเดียวไม่ได้ มันต้องเกิดการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันละกัน แต่บางที ตัวข้านั้นพบว่า

การอยู่ตัวคนเดียว ก็ไม่ได้เป็นอันตรายแต่อย่างใด ตัวข้ากลับมีความสุขซะยิ่งกว่าด้วยซ้ำ ไม่มีใครมาระราน ไร้ศรัตรู และก็ไร้ผองเพื่อน  ซึ่งสิ่งนั้นตัวข้าเองก็ยอมรับมันได้เช่นกัน จะเป็นไปได้ไหม ที่คนเราหากเลือกอยู่ด้วยตัวคนเดียว เหนือสิ่งอื่นใดข้าไม่อยากเกี่ยวข้องกับคนอื่นไม่ว่าจะเป็นรูปแบบไหนก็ตาม บอกกได้เลยความรู้สึกอัดแน่นที่รวบรวมความอยากนี้ไว้ คือ ข้าเกลียด เกลียดทุกคน มันคือความเกลียด เกลียดเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

ทางรักษาก็คือต้องรู้สาเหตุของปัญหาและจะสามารถจับจุดความบกพร่องหรือผิดปกติได้ แต่ในกรณีนี้นั้น สำหรับข้าแล้วสาเหตุค่อนข้างเจือจาง ส่วนด้านรักษาตัวข้านั้นเองก็ต้องการแต่คงยากหน่อย บางที อาจจะเป็นยากมากเลยก็ได้ แต่นี่ก็เป็นข้า ความเข้มแข็งเท่านั้นที่จะช่วยพยุงและค้ำจุนให้ข้าอยู่ต่อสู้กับโลกใบนี้ เหนือสิ่งอื่นใดตัวกำหนดความเข้มแข็งมันคือความเกลียด แรงเกลียดของข้าอาจไม่มากเพราะข้านั้นไม่ชอบการว่าร้ายคนอื่น ข้าไม่ชอบการเสแสร้ง ข้ามักคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นมากกว่าที่ข้าคิดของตัวเองซึ่งข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไม แต่สิ่งที่เพิ่มพูนความเกลียดนี้ให้มากขึ้นมันอาจเกิดจากการผสมเล็กผสมน้อยซึ่งกลายเป็นสิ่งที่ทับถมกันมากเข้า ข้าก็กลั้นมันไว้ไม่ได้เหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็ไม่สามารถทำร้ายใครเพื่อบรรเทาความรู้สึกนี้ได้หรอก การได้แค่ระบายสิ่งที่ข้าคิดและรู้สึกขึ้นมาแทนคำกล่าวหรือส่งเสียงให้ใครได้รับรู้ซักคน เพียงเท่านี้ข้าก็รู้สึกดีขึ้น หากข้าได้ระบายออกไปเรื่อยๆล่ะก็ มันจะช่วยเยียวข้าได้มากเหมือนกัน ซึ่งมันก็เป็นเรื่องจริงเพราะจากความรู้สึกเกลียด ตอนนี้ความรู้สึกข้ากลับกลายเป็นน้อยใจ แต่หากไม่สลัดความรู้สึกนี้ไปล่ะก็ ข้าจะต้องสูญเสียน้ำตาเป็นอย่างมากเลยทีเดียว

ข้าเพิ่งพบว่าตัวข้ามีปัญหา

เดี๋ยว งั้นเจ้าก็คงมีเหมือนกันเพราะไม่อย่างนั้น คงไม่มานั่งอ่านเรื่องราวของข้าหรอก

Nothing